ความบอบช้ำของคาโงเมะกับความสองจิตสองใจของอินุยาฉะ

แม้ว่าการ์ตูนดังยอดฮิตยุค 90s อย่าง อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน จะจบลงไปหลายสิบปีแล้ว แต่เรื่องที่ไม่ว่าจะย้อนกลับไปดูอีกกี่ครั้งก็ยังคงรู้สึกปวดใจกับ ความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างอินุยาฉะ คาโงเมะ และคิเคียว ด้วยความที่คาโงเมะมาจากโลกปัจจุบันและเป็นคนที่มาทีหลัง กว่าพระนางทั้งสองคนจะลงเอยกันได้อย่างทุกวันนี้ คาโงเมะต้องผ่านความเจ็บปวดกับความรักของอินุยาฉะและคิเคียวมานับไม่ถ้วนจนแทบขาดใจ

 

เขาสองคนจูบกัน ส่วนเรานั้นเป็นได้แค่เครื่องมือหาลูกแก้ว

เป็นครั้งแรกที่คาโงเมะรู้สึกปวดใจต่ออินุยาฉะ เมื่อเธอไปเจอคิเคียวนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้โดยบังเอิญ เธอก็ถูกคิเคียวใช้มนต์ตรึงไม่ให้ขยับตัวและถูกแมลงวิญญาณคุมไว้ พร้อมบอกว่า “เจ้าขวางทางข้าอยู่ ข้าจะขโมยหัวใจของคนที่ข้าไม่มีวันให้อภัย หากเขาลืมข้าแน่” จากนั้นก็ใช้มนต์ที่ทำให้อินุยาฉะมองไม่เห็น เมื่ออินุยาฉะเข้ามาเจอคิเคียวทั้งสองคนก็เข้าสวมกอดกัน และพากันพูดถึงเรื่องอดีตวันวานที่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน อินุยาฉะพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า

“ถึงเจ้าจะเกลียดข้า แต่ข้าน่ะ…ไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงเจ้าเลย”

จากนั้นทั้งสองคนก็จูบกัน คาโงเมะที่โดนพรางตาอยู่นั้นก็เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าทั้งหมดและร้องไห้ออกมา พร้อมกับรำพึงรำพรรณในใจว่าไม่ว่าจะผ่านไปเท่าไรอินุยาฉะก็ไม่เคยลืมคิเคียวได้เลย เธอรู้สึกเจ็บใจและเศร้าสร้อยที่มีคนแย่งอินุยาฉะไป และตอกย้ำตัวเองว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับอินุยาฉะเพราะอย่างนั้นคงไม่แปลกที่เขาสองคนจะรักกัน

แต่แล้วเหตุการณ์ตรงหน้าก็ได้เปลี่ยนไปเมื่อคิเคียวพยายามจะพาอินุยาฉะไปยังโลกคนตายด้วยกัน คาโงเมะไม่ยอมแพ้แม้ว่าใจจะเจ็บปวดเพียงใด เธอก็พยายามตะโกนร้องเรียกให้อินุยาฉะได้สติกลับมา จนสุดท้ายเธอก็ส่งเสียงร้องคลายมนต์สะกดของคิเคียวและสามารถช่วยอินุยาฉะไว้ได้ทัน จากนั้นคิเคียวก็ได้หลบหนีไปพร้อมกับแมลงวิญญาณ

คาโงเมะรู้สึกเจ็บปวดมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เธอก็รู้สถานะของตัวเองดีจึงเลือกที่จะบอกกับอินุยาฉะว่าไม่สามารถที่จะช่วยหาลูกแก้วสี่วิญญาณด้วยได้แล้ว แต่อินุยาฉะกลับตอบกลับว่า “เจ้าเป็นคนเดียวที่เห็นลูกแก้วนะ” สิ่งนั้นยิ่งทำให้คาโงเมะมั่นใจว่าตัวเองมีหน้าที่เพียงแค่นั้น อีกทั้งบอกกลับอินุยาฉะว่าตัวเองเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ อินุยาฉะก็ยังไม่เข้าใจอีกว่าตัวเองทำอะไรให้คาโงเมะโกรธ เธอจึงไม่สบอารมณ์เดินหนีออกมาทันที

ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างที่มิโรคุกับชิปโปเร่งถามว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ อินุยาฉะกลับตอบว่า “ข้าเลือกทั้งสองคนเลยไม่ได้เหรอ” คาโงเมะที่หลบอยู่ในบ่อกระดูกได้ยินก็ระเบิด “นั่งลงเดี๋ยวนี้!” ช่างเป็นเจ้าหมาซื่อบื้อที่สองจิตสองใจซะจริง

 

เพราะเป็นเธอใช่ไหม? ต่อให้ขโมยลูกแก้วสี่วิญญาณไปก็ไม่โกรธ

ในขณะที่ทางฝั่งอินุยาฉะกำลังต่อกรกับนาราคุ คาโงเมะก็ถูกคิเคียวลอบโจมตีด้วยเหตุผลที่ว่า “นาราคุกลัวเจ้า มันเลยพยายามควบคุมข้า โดยใช้ลูกแก้วสี่วิญญาณและบังคับให้ข้าโค่นเจ้าให้ได้” คิเคียววางแผนทำร้ายคาโงเมะโดยการยิงธนูใส่บริเวณที่คาโงเมะยืนอยู่ทำให้พื้นทรุดทลายลงไป คาโงเมะจับเถาวัลย์รอดชีวิตอย่างหวุดหวิด แต่ก็เท่านั้นเมื่อคิเคียวสั่งให้พวกแมลงวิญญาณพาคาโงเมะขึ้นมาจากหลุมแล้วกระชากสร้อยลูกแก้วสี่วิญญาณที่คล้องคอเธอมาไว้เป็นของตน เมื่อคิเคียวขโมยลูกแก้วสี่วิญญาณได้สำเร็จก็สั่งให้เถาวัลย์ในหลุมลากเธอลงกลับไปจนลับสายตา ภาพตัดไปที่อินุยาฉะกำลังโดนเถาวัลย์มายาของนาราคุเล่นงานอยู่ ก็ได้เห็นภาพหลอนคิเคียวและเข้าสวมกอดทันทีพร้อมกล่าวว่า

“คิเคียวข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าอยู่คนเดียวอีกต่อไป วางใจได้ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

แต่ภาพข้างๆ ตัวเขานั้นก็ปรากฎภาพของคาโงเมะขึ้นมา ทำให้อินุยาฉะรู้ตัวว่าคิเคียวที่อยู่ตรงหน้าเป็นภาพหลอนจึงใช้ดาบเขี้ยวอสูรทำลายไป และรีบไปช่วยคาโงเมะในหลุมเถาวัลย์ทันที ซึ่งคาโงเมะก็กำลังโดนภาพหลอนเล่นงานอยู่เช่นกัน ภาพมายาที่ปรากฎของคาโงเมะนั้นเป็นภาพที่อินุยาฉะกับคิเคียวพุ่งเข้าสวมกอดและจูบกัน ทำให้คาโงเมะรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก

เมื่ออินุยาฉะช่วยคาโงเมะขึ้นมาจากหลุมเถาวัลย์ได้สำเร็จก็พบกับคิเคียวที่ยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว คาโงเมะเห็นหน้าคิเคียวก็รู้สึกใจหายจนแทบพูดไม่ออกเพราะพาให้นึกถึงภาพมายาที่เพิ่งได้เห็นไป อินุยาฉะเห็นอาการของคาโงเมะที่มีท่าทีหวาดกลัวตัวสั่นก็โกรธคิเคียวพร้อมกับตะโกนถามออกไปว่า “เจ้าทำอะไรคาโงเมะ!” แต่ก็ไม่ได้ทำให้คิเคียวรู้สึกอะไร แถมยังถามกลับไปอีกว่า “ถ้าข้าบอกว่าข้ากำลังจะฆ่านาง เจ้าจะว่าอย่างไร จะฆ่าข้างั้นเหรอ? เรื่องที่ฝังอยู่ในจิตใจเจ้าคืออะไรตอนที่โดนคาถาภาพมายาของนาราคุ” อินุยาฉะไม่ได้ตอบอะไร เอาแต่เงียบพร้อมกับความเจ็บใจกับเรื่องจริงที่คิเคียวพูด

ในวันรุ่งขึ้นคาโงเมะก็ยังรู้สึกไม่ดีกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อินุยาฉะเห็นท่าไม่ดีจึงได้แต่ปลอบว่า “อย่าห่วงไปเลยน่าคาโงเมะ ยังเหลือเศษชิ้นส่วนลูกแก้วสี่วิญญาณอยู่อีกมาก เราแค่เริ่มสะสมใหม่ทีละชิ้นอีกครั้งก็ได้” ทั้งที่ปกติถ้าเป็นเรื่องของลูกแก้วสี่วิญญาณก็จะโมโหเอาเป็นเอาตายทุกที แต่พอคนที่ขโมยไปเป็นคิเคียวกลับใจเย็นกว่าปกติซะงั้น อีกทั้งซังโกะเองก็ยังรู้สึกแปลกเลยว่าผิดกับอินุยาฉะคนเดิม เพราะดูเข้าอกเข้าใจอะไรง่ายเกินไป ถ้าไม่ใช่คิเคียวป่านนี้คงตามไปเล่นงานจนตัวตายแล้วมั้ง

 

เจ็บเจียนตาย แต่ถ้าเธอเรียกก็พร้อมที่จะไปหา

หลังจากที่อินุยาฉะต่อสู้กับนาราคุจนอาการสาหัสและกำลังพักฟื้นอยู่ที่กระท่อม แมลงวิญญาณก็ได้เข้ามาปลุกอินุยาฉะให้ตื่นและล่อเขาออกไปข้างนอก เมื่ออินุยาฉะรู้ว่าแมลงวิญญาณเป็นของคิเคียวจึงรีบลุกขึ้นออกตามไปทันทีทั้งๆ ที่อาการของตัวเองก็ย่ำแย่

ทั้งสองคนได้พบกับ ก่อนจากกันคิเคียวก็ได้บอกกับอินุยาฉะว่า “ชีวิตเจ้าเป็นของข้า จะไม่มีใครได้ชีวิตเจ้าไป” ก่อนจะหายไปพร้อมกับแมลงวิญญาณ อินุยาฉะที่ได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกเศร้าสร้อย ขณะเดียวกันทางฝั่งคาโงเมะก็ออกตามหาอินุยาฉะหลังจากที่ชิปโปแจ้งข่าวว่าโดนแมลงวิญญาณของคิเคียวล่อออกไป

เมื่อทั้งสองพบกันคาโงเมะก็รู้ได้ว่าอินุยาฉะไปพบกับคิเคียวมาอย่างแน่นอน เพราะแค่ตาของคาโงเมะเขายังไม่กล้าแม้แต่จะมองเลยด้วยซ้ำเหมือนกับรู้สึกผิดอย่างไรอย่างนั้น เจ้าตัวปฏิเสธว่า “ไม่ได้เป็นการนัดพบกันหรอกนะ” แต่ถึงอย่างไรคาโงเมะก็รู้สึกว่าอินุยาฉะยอมลากสังขารออกไปพบเธออยู่ดี อีกทั้งเมื่อมิโรคุบอกว่าคิเคียวทรยศโดยการไปร่วมมือกับนาราคุแล้วขโมยลูกแก้วสี่วิญญาณมา อินุยาฉะก็ตะโกนปฏิเสธทันควันว่าไม่ใช่! นั่นเป็นสิ่งที่ยืนยันแน่ชัดแล้วว่าอินุยาฉะปกป้องคิเคียวสุดหัวใจ คาโงเมะได้ยินดังนั้นก็เดินหนีออกไปอย่างเจ็บปวดทันที ทั้งๆ ที่ตัวเองก็บาดเจ็บเพราะคิเคียวแท้ๆ แต่ตัวเองก็ยังไปปกป้องคนที่ทำผิดอีก ช่างน่าสงสารซะจริง

 

ไม่ว่าจะอยู่หรือไม่ คนอย่างฉันก็ไม่มีความหมาย

หลังจากที่คาโงเมะช่วยห้ามอินุยาฉะกับโคงะให้เลิกทะเลาะกันเพราะอินุยาฉะบาดเจ็บจากการต่อสู้ระหว่างจูโรมารุกับคาเกโรมารุ อินุยาฉะก็รู้สึกไม่พอใจที่คาโงเมะเหมือนจะไปเข้าข้างโคงะ ด้วยเหตุนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจและหนีกลับบ้านที่โลกปัจจุบันเพื่อให้อินุยาฉะรู้สึกอะไรบ้าง ในระหว่างที่คาโงเมะกลับไปและอินุยาฉะกำลังว้าวุ่นใจเฝ้ารอคาโงเมะกลับมาทางบ่อกระดูกอยู่นั้น คิเคียวที่โดนปีศาจไล่ทำร้ายก็มาล้มอยู่ตรงหน้าอินุยาฉะ และเขาก็ช่วยปราบมันได้สำเร็จ เมื่อทั้งสองพบกันก็ได้รำลึกคุยกันสมัยเรื่องเก่าๆ พร้อมบอกกับคิเคียวว่า

“อย่างที่เจ้าพูดชีวิตข้าเป็นของเจ้า ถ้าเป็นเช่นนั้นชีวิตเจ้าก็เป็นของข้าเช่นกัน”

คาโงเมะที่เพิ่งกลับมาจากโลกปัจจุบันก็เห็นแมลงวิญญาณบินอยู่บนฟ้าเลยตามไปก็พบกับอินุยาฉะที่กำลังอยู่กับคิเคียวเลยตัดสินใจแอบดูอยู่หลังต้นไม้ และได้ยินจากปากของอินุยาฉะอย่างชัดเจนว่า “ข้าไม่ยอมให้นาราคุได้ตัวเจ้าไปแน่! ข้าคือคนเดียวที่จะปกป้องเจ้าจากนาราคุ” พร้อมกับโผเข้ากอดคิเคียวอย่างแน่น ในทีแรกคิเคียวก็ยังคงขัดขืนแต่สุดท้ายเธอก็กอดตอบอินุยาฉะ คาโงเมะเห็นดังนั้นก็รู้สึกสับสนกับภาพตรงหน้าจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อคิเคียวกลับไปพร้อมกับแมลงวิญญาณ คาโงเมะจึงเดินออกมาจากหลังต้นไม้พร้อมสายตาตัดพ้อต่อสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทว่าปกติแล้วในเหตุการณ์แบบนี้อินุยาฉะมักจะหลบสายตาเธออย่างรู้สึกผิด แต่คราวนี้เขากลับจ้องมองตอบสายตาคาโงเมะด้วยแววตาที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน คาโงเมะจึงเลือกที่วิ่งหนีออกมาเพราะกลัวที่จะได้ฟังคำตอบ และสุดท้ายก็ไร้วี่แววอินุยาฉะตามหลังเหมือนดั่งทุกที

 

แม้ว่าจะเจ็บปวดสักเพียงใด แต่ก็จะยอมทำในสิ่งที่เธอต้องการ

หลังจากที่อินุยาฉะกับคาโงเมะมีปัญหากันจนแทบต่อกันไม่ติด คาโงเมะก็ได้เดินทางกลับมายังโลกปัจจุบันพร้อมคิดอยู่เสมอว่า “คิเคียวสละชีวิตของเธอให้อินุยาฉะ ฉันไปสู้เรื่องนั้นไม่ได้หรอก ฉันกลับไปในที่ที่อินุยาฉะอยู่ไม่ได้” เพื่อให้ทั้งสองคนรักกันอย่างมีความสุข คาโงเมะจึงตัดสินใจที่จะไม่กลับไปยังโลกอดีตอีก แต่ทว่าเธอดันเก็บเศษลูกแก้วสี่วิญญาณเอาไว้ที่ตัวเลยคิดว่าจะจบเรื่องพวกนี้โดยการนำกลับไปคืนแล้วจะไม่กลับไปเหยียบที่นั่นอีกเลย ระหว่างที่เธอกำลังจะกลับไปอีกโลกผ่านบ่อกระดูกก็ฉุกคิดได้ว่า ถ้าเอากลับไปคืนก็จะไม่ได้พบกับอินุยาฉะอีก แต่ถ้าเธอกลับไปก็อาจจะได้เห็นความรักของทั้งสองคนอีก คาโงเมะสับสนมากถึงขนาดคิดว่า “ถ้าคิเคียวหายไปก็คงดี” เธอรู้สึกโทษตัวเองที่กลายเป็นผู้หญิงเลวขนาดนี้จึงยังไม่พร้อมที่จะกลับไปหาอินุยาฉะในสภาพแบบนี้

ในระหว่างที่เธอกำลังเหม่อมองอยู่ในศาลเจ้าที่บ้านของตัวเองก็หันไปเจอกับต้นไม้ที่อินุยาฉะถูกผนึกไว้เมื่อ 500 ปีก่อนซึ่งเป็นสถานที่ในความทรงจำที่คาโงเมะพบกับอินุยาฉะครั้งแรก เธอก็ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจที่ว่า “ถ้ามันเจ็บปวดมากไม่พบกันจะดีกว่า แต่ฉันอยากจะพบเขา อยากจะพบกับอินุยาฉะอีก” และน้ำตาของเธอก็เป็นเครื่องยืนยันว่า เธอชอบอินุยาฉะเข้าแล้วจริงๆ

ทางด้านอินุยาฉะเองก็ตัดสินใจแล้วว่าจะปกป้องคิเคียวและพร้อมที่จะบอกลาคาโงเมะ เพราะไม่เช่นนั้นตัวเองก็จะไม่สามารถก้าวเดินต่อไปข้างหน้าได้ แต่แล้วคาโงเมะก็ได้ข้ามผ่านบ่อกระดูกมาหาอินุยาฉะและบอกว่าในระหว่างที่ไม่อยู่ก็คิดถึงเรื่องของอินุยาฉะ คิเคียว และตัวเองแล้ว และก็เข้าใจความรู้สึกของอินุยาฉะเป็นอย่างดี

“การที่เธอมาพบกับฉันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ฉันไม่รู้จะช่วยอะไรเธอได้ แต่ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ”

คาโงเมะรู้ดีว่าอินุยาฉะกับคิเคียวนั้นแยกกันไม่ได้อยู่แล้ว แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เธอจับมืออินุยาฉะพร้อมกับชวนกลับไปหาพวกมิโรคุ อินุยาฉะก็ยินดีที่จะพาคาโงเมะร่วมเดินทางด้วยจึงกุมมือตอบเธอ สุดท้ายแล้วไม่ว่าอินุยาฉะจะเลือกปกป้องคิเคียวอย่างไร คาโงเมะก็ตัดสินใจแล้วว่าจะออกเดินทางตามหาลูกแก้วสี่วิญญาณไปกับเขาด้วยอยู่ดี

 

เชื่อว่าถ้าเราเป็นคาโงเมะคงไม่น่าจะทนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดได้อย่างแน่นอน เธอเลือกที่จะอยู่เคียงข้างกับคนที่รักโดยไม่ว่าจะเกิดเรื่องที่น่าเจ็บปวดมากเท่าใดก็ตาม แต่ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ทำให้เธอเติบโตขึ้นและก้าวต่อไปข้างหน้าได้อย่างงดงาม นับว่าเป็นยอดหญิงที่แกร่งในเรื่องความรักอีกคนหนึ่งเลยทีเดียว

Posts created 45

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top